Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
BASE SA "THE KILLER"
Nakakagulat na pwede kang pisikal na mapagod kahit walang ginagawa.
Kung mainipin ka, hindi para sa 'yo ang trabahong ito.
UNANG KABANATA: PARIS / ANG TARGET
Gumigising ang Paris na di gaya ng ibang lungsod.
Mabagal.
Walang dagundong ng diesel tulad ng sa Berlin o Damascus,
o ang patuloy na ugong ng Tokyo.
Pinakamaganda marahil ang sinabi ni Popeye.
"Ako ay ako."
Hindi ako natatangi.
Ako lang ay…
kakaiba.
Masuwerte ka kung hindi magtagpo ang landas natin.
Ang kaso, di totoo ang suwerte.
O kaya ang karma,
o nakalulungkot man, hustisya.
Gustuhin ko mang magpanggap na totoo ang mga ito,
pero hindi talaga.
Ang isang tao ay ipinapanganak, namumuhay,
at sa bandang huli, ay namamatay.
Samantala, "Hanapin at sundin mo ang landas na para sa 'yo."
Na sinabi…
ng kung sino.
Hindi ko lang maalala.
Taon-taon, 140 milyong katao ang ipinapanganak.
Halos.
Ang populasyon ng buong mundo ay humigit-kumulang 7.8 bilyon.
Kada segundo, 1.8 katao ang namamatay.
Habang 4.2 naman ang ipinapanganak sa kaparehong segundo.
Anumang nagawa ko ay di makakabawas sa mga bilang na ito.
Ang pag-aalinlangan ay madalas mapagkamalang pangungutya.
Marami ang ayaw maniwala na ang kabilang buhay
ay isa lamang malamig, at walang katapusang kawalan.
Pero tanggap ko ito,
kasama ng kalayaang nagmumula sa pagkilala sa katotohanang iyon.
Napagtanto ko, ang tamang oras para kumilos
ay hindi sa pinakamapanganib na sandali.
Lumalabas ang tunay na problema
sa mga araw, oras at minuto bago ang pagsasagawa,
at sa mga minuto, oras at araw pagkatapos.
Lahat ng ito ay nakabatay sa paghahanda,
pagtutok sa detalye,
pag-uulit-ulit,
at pag-uulit-ulit.
Wag ipaubaya sa mga pulis
gamit ang kanilang mga tweezer, forensic bag, DNA kit.
At iwasang makita ka,
na imposible sa 21st century.
Kaya iwasan na lang matandaan ka.
Manatiling kalmado
at magpatuloy.
Ang balatkayo ko ay base sa isang German na turistang nakita ko sa London.
Walang gustong makitungo sa isang turistang German.
Iniiwasan sila ng mga Parisian gaya ng pag-iwas natin sa mga mime.
May 1,500 McDonald's sa France.
Sapat pagkunan ng sampung gramo ng protina sa halagang isang euro,
kasabay ng 46 milyong customers nito kada linggo.
Sana alam ko kung kailan siya magpapakita,
pero ayon sa karagdagang impormasyong nakuha ko, inaasahan siya.
Sana nakatulong 'yan.
Hello? Nandiyan ka pa?
Limang araw na.
Hanggang bukas na lang.
Sige. Di ko na ipapaalala pa, kapag di natin ito nagawa…
- Natin? - Oo, tayo.
Di kami makasingil. Malaki na ang gastos.
Tumawag ka kung lumipas pa ang 24 oras
na walang ganap.
Saka tayo kikilos.
Hello…
Puno ng malupit na kumpetisyon ang mundo.
Iyan ang totoo.
Sarili mo lang isipin mo.
Pumatay ka o mapatay.
Matira ang matibay.
Hindi ba't likas na sa tao 'yan?
Sa mga gustong magtiwala sa likas na kabutihan ng sangkatauhan,
matanong ko lang,
saan ito eksaktong nakabatay?
Madalas akong mag-book sa Airbnb dati.
Hindi na ngayon.
Mahilig sa nanny cams ang mga Superhost.
Maniwala ka sa katotohanan na 70-80% ng mga maling hatol
ay direktang resulta ng testimonya ng saksi.
Gayunpaman, ilang episode lang ng Dateline ang kailangan
para malaman mo na maraming paraan para magkamali.
Kung makakaisip ka ng isang dosena, henyo ka.
Hindi ako henyo.
Sa simula pa ng kasaysayan,
pinagsasamantalahan na ng iilan ang nakararami.
Ito ang pundasyon ng sibilisasyon.
Ang mapait na katotohanang nagbubuklod sa tao.
Anuman ang mangyari,
tiyakin mong isa ka sa iilan, hindi isa sa nakararami.
Sa mga trabaho bilang sniper,
distansiya ang tanging bentahe.
Maliban diyan, ang pagsabog na parang paputok,
pagkabasag ng salamin, mga hiyawan,
lahat ay sagabal.
Pagdating sa mga inosenteng madadamay,
nagiging malabo ang lahat.
"Tunnel vision" tawag dito ng mga sundalo.
Ang tawag ko dito, "suwerte sa trabaho"…
Lintik.
Sa mga patay na oras kalimitang napapahamak ang tao.
Hindi mula kay Dylan Thomas, pero angkop.
Anupa't ang mga trabahong dapat ay makatawag-pansin
ang palaging pinakanakakapagod.
Mas nagustuhan ko ang mga malapitang trabaho.
Mga pinlanong aksidente,
unti-unting pagkalason.
Anumang may kaunting pagkamalikhain.
Kailan ba ako huling may nilunod nang mahinahon at tahimik?
Si Gary Ridgway, ang Green River Killer,
ay pumatay ng di bababa sa 49 na babae sa loob ng dalawang dekada.
Di siya marunong bumasa, sumulat, o kahit magbaybay.
Pero matapat siya.
Nagsanay ako nang 10,000 oras.
Bukod pa riyan, nakakatulong sa akin ang mga pagod ng pulis.
Sa dami ng kaso nila.
Si Ted Williams ay may batting average na .344.
Gagawin ko sanang 1,000,
pero di ko maaako ang pagkamatay ng isang mafia mula sa atake sa puso.
Ang tanging pagkakataon na ang nicotine, karne at stress sa pag-aasawa
ang gumawa ng trabaho para sa akin.
Sa lahat ng mga kasinungalingan ng US military industrial complex,
ang paborito ko ay ang pahayag nila na hindi torture ang kakulangan sa tulog.
Mahalaga ang pagiging alerto.
Kahit ang pinakadisiplinadong utak ay maaaring mapagod,
mainip,
magmadali,
magpabaya.
Kapaki-pakinabang na panlibang ang musika.
Upang makapag-focus.
Para hindi usugin ng budhi.
Ang proseso ko ay napakadetalyado,
masusing pinag-aralan.
Wala akong pinapanigan.
Wala akong karapatang magbigay ng anumang opinyon.
Ang mga kaya akong bayaran
ay di kailangang mag-abala na kunin ang suporta ko.
Wala akong pinaglilingkurang Diyos o bansa.
Malaya ako.
Kung mahusay man ako,
simple lang ang dahilan.
Wala
akong
pakialam.
Sa layong ito,
di problema ang tunog ng subsonic na armas.
Kailangan ko lang ng pulsong mababa sa 60 at kalkuladong pagpisil
para di mabago ng vintage glass ang trajectory.
Sundin ang iyong plano.
Maghanda, wag magpadalos-dalos.
Huwag magtiwala kaninuman.
Huwag hayaang malamangan ng kalaban.
Lumaban lang sa laban na binayaran ka.
Alisin ang empatiya. Ang empatiya ay kahinaan.
Ang kahinaan ay kapahamakan.
Sa bawat hakbang,
tanungin ang sarili, "Ano'ng mapapala ko rito?"
Ito ang kinakailangan,
ang dapat mong pagsumikapan,
kung nais mong magtagumpay.
Simple.
Lintik.
Buweno, ito ay…
ito ay bago.
A-G-N-J-W-B.
Ano'ng gagawin ni John Wilkes Booth?
Nitro. Panglinis na likido.
Kuskusin ang mga mata at ahitan ang dila.
Nagawa mo na ang kaya mo.
Kalma. Hinga.
Uy.
Aba, mukhang marami ka nang miles point, Mr. Unger.
Kahanga-hanga.
Masiyahan ka sana.
- Paano nangyari ito? Nakakapagtaka. - Nangyari lang.
'Yan sabihin ko sa kliyente, "Nangyari lang"?
Problema ito. Malinaw na isang problema.
Di natin alam kung kailan ulit tayo magkakaroon ng pagkakataon.
Diyos ko naman.
Mag-aalok ako na itama ito kaagad.
Gagawin natin ang kinakailangan. Sabihan mo ako oras na…
Passport.
Sombrero.
Paunawa, ang Flight 1258 patungong Santo Domingo
ay malapit nang magsakay.
May alok kaming libreng travel voucher
sa mga pasaherong gustong sumakay sa susunod na schedule ng flight.
Kung interesado, kausapin ang sinumang gate agent.
Salamat sa pakikipagpalit ng flight schedule mo, Mr. Bunker.
May room voucher ka ngayong gabi
at libreng token sa inumin sa flight mo bukas.
Sa umaga ang fight mo, diretso sa Santo Domingo.
Sa may banda roon.
- Ilalagay ko ba… - Hindi, salamat.
Salamat, sir.
IKALAWANG KABANATA: DOMINICAN REPUBLIC / ANG TAGUAN
- Saan ang ICU 4? - Doon.
O, hindi.
Wag mong hayaang marinig ka niya. Kailangan niya ng tulog.
Minomonitor kung may internal bleeding.
Pangalawang salin na ng dugo sa kanya at matatapang ang gamot niya.
Dalawa sila. Nailarawan niya dahil hindi naman sila nakabalatkayo.
Ang isa ay babae.
Hindi ito pagnanakaw. Sinabi niya sa akin…
- Baka siya… - Hinay-hinay lang.
"May mas masahol pa sa ginawa nila sa akin."
Paulit-ulit niyang sinabi.
Naiisip mo ba?
Mas masahol pa?
Sinabi niya na noong siya'y…
sinasaktan,
sinaksak niya 'yong lalaki, dumaan sa salaming bintana,
- nagtago sa gubat… - Marcus, hinga.
Sumakay sila sa berdeng kotse na may ilaw sa taas. Parang taxi.
Maniniwala ka ba?
Alam niyang may mga bagay siyang di pwedeng sabihin
sakaling may magtanong.
Naging mabait ka sa kapatid ko. Mahal ka niya.
Di ako kailanman nag-usisa.
- Pero ito… - Marcus.
Ikaw ang pakay nila at di sila mag-iiwan ng saksi.
Marcus, makinig kang mabuti.
Isinusumpa ko,
di ko hahayaang maulit pa ang ganitong insidente.
Pwede na siyang bumiyahe, at mamaya,
ililipat siya sa pribadong ospital sa Punta Cana gaya ng napagkasunduan.
Hindi! Wag mo nang subukan…
Ayos ka lang ba?
Patingin ako.
Takot na takot ako. Takot na baka may masabi ako.
Pero hindi ko ginawa.
Anuman ang sinabi nila,
anuman ang ginawa niya,
wala akong sinabi kahit ano.
Wala tungkol sa 'yo.
Wala.
Ipagmamalaki mo ako.
- Malakas ako. - Alam ko.
Gaano ito kalala?
Makikita ko rin naman, ano?
Sabi ko sa sarili ko,
"Kung di ako makakaligtas,
kung di ako mabubuhay,
di ko na siya makikita pa."
Hindi ko 'yon kakayanin.
Kaya, nagpasya ako.
- Magpahinga ka na. - Oo.
DRIVER: LEO RODRIGUEZ
KAILANGAN NG PIRMA
Mabilisang padala ba ito?
Kung gayon, ihahatid ito dalawang araw mula ngayon,
sa pagtatapos ng araw, Mr… Madison.
Sinisisi kita, Leo,
dahil mag-uuwi ako ng trabaho.
Sundin ang plano.
Maghanda, wag magpadalos-dalos.
Huwag magtiwala kaninuman.
Huwag hayaang malamangan ng kalaban.
Lumaban lang sa laban na binayaran ka.
- Sorry, late na ako. - Alisin ang empatiya.
Ang empatiya ay kahinaan.
Ang kahinaan ay kapahamakan.
Sa bawat hakbang, tanungin ang sarili,
"Ano'ng mapapala ko rito?"
Ito ang kinakailangan,
ang dapat mong pagsumikapan,
kung nais mong magtagumpay.
Simple.
Lintik, pare. Kakasimula ko lang.
Sige, ipapakita ko sa 'yo.
Kunin mo na.
May condom din diyan. Sa 'yo na rin. Pati wallet kung gusto mo.
Ano pa? Gusto mo ang radyo ko?
Ikuwento mo 'yong biyahe mo, tatlong araw na nakalipas.
Ano?
Tatlong araw?
Sandali! Wag! Sige, sasabihin ko.
Ang baliw at ang babae, tama? Mula sa private airport, sila ba?
Sinundo ko sila bandang tanghali. Bago magtanghalian.
Madalang ang pasahero buong araw, buong linggo.
Aalis na sana ako nang may dumating na jet, kaya naghintay ako.
Tapos dumating silang dalawa. 'Yong babae, parang cotton bud.
At 'yong lalaki?
Dapat itinatali siya. Nakakatakot siya.
Isalaysay mo nang mabuti sa akin ang bawat oras na kasama mo sila.
Sige. Ipinagmaneho ko sila, 'yon lang.
Round trip daw, tapos sinabi nila hilaga ng Highway 1,
at papasok sa kagubatan, napakalayo.
Ipinakita nila sa akin sa Google, inihatid ko sila.
Hindi raw pwedeng hindi.
Pumunta kami sa isang private property, at maghintay raw ako.
Nawala sila,
siguro, mga isang oras.
Lumiko sa susunod na exit.
Gutom na gutom ako, wala na akong pakialam sa takbo ng metro.
Iiwan ko na sana sila. Muntik ko nang ginawa.
Kumaliwa ka dito.
Bumalik sila dapit-hapon na. Duguan at sugatan ang binti ng lalaki.
Nagpahatid sila pabalik ng airport, kaya ginawa ko.
Iyon ang katapusan.
Pwede ba?
Gusto mo?
Tanungin mo ako. Kahit ano.
Di ko sila kilala, ayaw ko ring malaman kung sino ka.
Mawalang-galang na.
Ganito, lalabas ako at iiwan ang susi. Maglalakad ako…
At…
Ayos na, Mr. Cunningham. Maligayang paglalakbay.
IKATLONG KABANATA: NEW ORLEANS / ANG ABOGADO
New Orleans.
Ang maganda, mahalumigmig na New Orleans.
Isang libong restaurant, iisang menu.
Dito ako nakumbinsi ni Prof. Hodges na huminto sa pag-aaral ng abogasya
at umiwas sa batas.
May mahigit 50,000 storage facility sa US.
May mga unit ako sa anim nito.
Minsan naiisip ko, pag tumigil na ang mga automatic payment,
sisirain ang lock ng unit ko sa isa sa mga episode ng Storage Wars,
para tingnan ang loob.
Dolores.
Na-miss mo ako?
CCTV at isang deadlatch lock ng 1980s.
Lumang solusyon sa mga problema sa seguridad.
Maraming salamat, pare.
Iniligtas mo ako.
One, one thousand.
Two, one thousand.
Three, one thousand.
Four, one thousand.
Five, one thousand.
Six, one thousand.
Seven, one thousand.
- Di ko na mahihintay. - Hindi, alam ko.
- Ayos na lahat? - Oo. Isa lang ba?
- Isa lang. - Ay, Diyos ko.
- Magandang araw. - Sige.
Hello, Dolores.
Hello, kumus…
O, Diyos ko!
- O, Diyos ko! - Tumigil ka na.
- Ano 'yon, Dolores? - Sorry, sir.
Di ba sabi ko mag-i-email…
Diyos ko naman.
Ano'ng iniisip mo sa pagpunta rito?
Hindi ikaw ito, kaibigan. Magpaliwanag ka nga.
Kasi wala akong maisip na maibibigay ko
na karapat-dapat sa mapanganib na pagbisita mo.
Sige lang.
Anumang sabihin niya.
Kabaliwan.
Wala nang iba pang salita. Kabaliwan.
Hindi ka naman siguro nagagalit sa akin.
Patawad. Binuksan ko ang pinto sa labas.
- Dolores. - Ang FedEx…
Ako ang humihingi ng tawad. Pasensiya ka na talaga.
Malinaw na may hindi pagkakaunawaan.
Gusto kong huminga ka.
Mag-isip ka muna.
Maaayos din ito agad, darling. Pangako.
Sa sandaling mabatid niya ang kahangalan niya.
Umuwi ka?
Bakit, gayong alam mong…
Alam mo dapat na di ko mapipigilan anuman ang mangyayari.
- Pero umuwi ka pa rin? - Sino sila?
- Sino-sino sila? - Una sa lahat, sino'ng may pakialam?
Hindi ko nga halos sinulyapan ang invoice, kung tutuusin.
Kapag pumalpak ang isang tao, awtomatiko ang kahihinatnan niya.
Isa itong obligasyon sa kliyente at sa trabaho.
Napilitan akong bumawi sa isang galit at makapangyarihang tao.
Hindi ko talaga naisip na uuwi ka. Hinding-hindi.
Ano ka ba? Para kang bata.
Pero, di pa huli ang lahat.
Maisasalba pa ang delubyong ito,
kung maglalaho ka,
na inakala kong ginawa mo na.
Mas marami ka nang pera ngayon,
na kahit paano, ay dahil sa akin,
kaya bakit wala ka sa kabilang panig ng mundo,
sa kahit anong alyas, at ginagastos ito?
Di ka naniniwala, wala kang tiwala sa akin.
Ayos lang. Kasalanan ko rin naman.
Sa mga nakalipas na taon mula nang simulan ko ito,
akala ko may relasyon na tayo.
Nandito lang 'yon.
Alam kong may mga backup ka, sa akin, sa lahat, sa buong operasyon.
Kasi hindi ka magse-save sa Cloud, o kahit saan sa labas ng opisinang ito.
Walang gano'n.
Ang lahat ay nasa dalawang laptop na 'yan.
At ngayon, wala na.
Sino sa tingin mo ang tinatakot mo?
Di mo gagawin. Di ka makikinabang.
Ang tanging lohikal na pagpipilian mo ay lumabas sa pintong 'yon,
at tanggapin ang bago mong buhay.
Maging masaya ka sana.
Unti-unti kang malulunod, tapos itatapon kita.
Kaya habang ang ilang bahagi ng sideline mo ay maaaring manatili,
dahil tuluyan ka nang mawawala,
matatapos ito kung saan nagsimula.
Maliban kung…
Kailangan ko ang impormasyong 'yon.
At nauubusan ka na ng oras.
Letse ka.
Tatlong nine-gauge na pako. Talubata, di naninigarilyo.
Mga nasa 80 kilo.
Dapat tumagal nang anim, pitong minuto.
Lintik.
Sundin ang plano.
Maghanda, wag magpadalos-dalos.
Lumaban lang sa laban na binayaran ka.
Huwag magtiwala kaninuman.
Magmamakaawa ako kung may maitutulong ito.
Nasa akin ang hinahanap mo.
Alam ko kung sino sila.
Pero,
bago ko sila ibigay sa 'yo, may gusto akong kapalit.
Alam ko kung ano ang kaya mong gawin, kung paano mo napapalabas na…
Ibibigay ko sa 'yo ang mga pangalan
pero ipangako mong di iiwan ang mga bagay-bagay sa maling paraan.
Pakiusap.
Di ako pwedeng basta mawala.
Kailangan ng mga anak ko ang life insurance ko…
Alisin ang empatiya.
Siguro nga nagmamakaawa ako.
Ang empatiya ay kahinaan.
Ang kahinaan ay kapahamakan.
Sa bawat hakbang,
tanungin ang sarili, "Ano'ng mapapala ko rito?"
Ito ang kinakailangan,
ang dapat mong pagsumikapan,
kung nais mong magtagumpay.
Simple.
Tulungan na kitang idispatsa ang katawan?
Hindi ako masamang tao.
Hindi.
Nagsimula ang trabaho mo sa Paris
nang Nobyembre 28, kaya pumunta ka sa N.
Sa ilalim ng N sa numerical order, hanapin ang 1128.
One, one, two, eight.
Makikilala mo ang address.
Dahil…
DI INAASAHANG MAY EDAD NA
…sa nangyari,
may addendum sa likod.
May dalawang wire transfer routing number
para sa mga subcontractor na interesado ka.
Naka-file sila sa isang account number. Ano 'yon?
- Two, three, one… - T.
Numerical ulit.
NAGBAYAD NG BUO CLAYBOURNE, H
Claybourne?
Ang kliyente.
Matrabaho ang puspusang paglilinis,
sabihin pa nga.
Kung ayaw mong malutas ang puzzle, alisan ng isa o dalawang piraso.
At ikalat ang iba.
Ano 'yong kasabihan?
Sukatin nang dalawang beses, putulin nang isa.
Pinaaalalahanan ko ang sarili ko…
ang tanging landas ng buhay ay iyong tinahak mo na.
Ayos, sa 'yo na siya, Mr. Kincaid.
IKAAPAT NA KABANATA: FLORIDA / ANG BRUTO
Sa 183 metro, ang destinasyon mo ay nasa kaliwa.
Ang Sunshine State.
Saan ka makakakita ng maraming magkakatulad na tao
sa labas ng bilangguan?
Wag sana silang magpapaumaga.
Mga mahahalaga muna.
PAMPATULOG
ALAK
Di na siguro masama ang 30-araw na paghihintay para sa creatine.
Kaya, heto ka ngayon.
Alerto.
Nakatutok nang mabuti.
Wala ka pa rin bang pakialam?
Diva, upo!
Diva, halika!
Ito ang pinakamalapit kong tantiya
base sa karaniwang timbang ng pit bull na 20-25 kilos.
Mas malaki siyang tingnan
sa malapitan.
Babala. Nagtataglay ng diphenhydramine.
Wag ipainom kung allergic sa diphenhydramine.
Tumawag ng beterinaryo
sakaling makaranas ng pagsusuka, pagtatae, o pagkalagas ng balahibo.
Diva!
Sundin ang iyong plano.
Maghanda, wag magpadalos-dalos.
Huwag magtiwala kaninuman.
Lumaban lang sa laban na binayaran ka.
Maling bahay pinili mo, gago.
Iyan ba ang Dominican Republican?
Ikaw 'yan, di ba?
Alam mo, karamihan sa mga tao…
Ito ang kinakailangan.
Ang dapat mong pagsumikapan…
kung nais mong magtagumpay.
Simple.
Welcome, Mr… Grant.
Ipapaalam namin sa 'yo pag oras nang umalis.
Pauwi ka naman, sana.
Hindi pa sa ngayon.
Paunawa sa lahat ng pasahero ng Flight 182 patungong LaGuardia.
Inaanyayahan ang mga pasaherong may mga bata
at sinumang nangangailangan ng espesyal na tulong…
IKALIMANG KABANATA: NEW YORK / ANG BIHASA
Di kalayuan sa lungsod na hindi natutulog.
Halos hindi tagong lugar.
Ano'ng ginagawa mo,
namumuhay kasama ng mga normal?
Sa ngalan ng Enterprise, Mr. Malone, ingat sa pagmamaneho.
Para sa isang aktibong practitioner, nasa isang bedroom community ka.
Kakaibang choice.
Sabi ni Leo, mukha siyang cotton bud.
Hindi nga nalalayo.
…hangin mula sa kanluran hilagang-kanluran sa bilis na 32 kph.
Ang banayad na snow at lamig ay magpapatuloy hanggang bukas.
Pinakamataas ngayon ay -2°C, pinakamababa sa gabi, -9°C.
Pinakamataas bukas ay -4°C. Kanluran hanggang hilagang-kanluran…
Sige na.
Karaniwan pag may natatagpuang pinatay na babae,
palaging ang asawa o nobyo ang pangunahing suspek.
Lalo na kung hindi siya ginahasa.
Buweno, baka nga di karaniwang kaalaman.
Hindi ko alam kung art ito, pero…
Teka lang…
Naging mabuti ako sa mahabang panahon.
Nagsisisi ako na hindi nag-Häagen-Dazs sa bawat pagkain ko.
- Magdadala ba ako ng menu? - Hindi na. Salamat, Carl.
Pwede akong uminom, di ba? Isang hanay ng whiskey.
- Idagdag mo na rin ang bote ko. - Sige.
Uminom, siyempre, marami ang tinutukoy ko.
Sabihin mo man lang na patay na si Hodges.
Na masaklap ang kinahinatnan niya.
Sige, kumain ka.
Ipinapadala ng chef ang naiisip niya na magugustuhan ko.
Ito ang signature dish niya. Masarap.
Wala kang makikitang hihigit pa diyan.
Kawalang-galang naman kung tatanggi kang saluhan ako sa huling hapunan ko.
Takot ka na may lason?
Palagay ko, bumisita ka rin sa isang bruskong Floridian.
Walang talo doon.
- Heto na. - Ang bilis naman.
Maaari ko ba itong ilarawan?
Alam mo, bago ka pa matapos, ubos na sila.
Cheers.
Hindi ka rin iinom?
Diyos ko naman.
Para sa kaalaman mo,
hinding-hindi ko idadamay ang kaibigan mong babae.
Wala akong partisipasyon sa nangyari sa kanya.
Sinabihan ko siya na tutol ako sa pamamaraan niya.
Pero nakita mo mismo kung gaano…
siya nakikinig…
Bibigyan ka ng pangalan, address, wala itong personalan.
Minsan kailangan nating harapin ang mga sibilyan
na humaharang sa layunin natin.
Noong nagsimula ako, nagulat ako sa kaya kong gawin.
Kung gaano 'yon kadali.
Nakakagulat.
Pero tiniyak ko sa sarili ko na may mga bagay na hindi ko gagawin.
Motibasyon ang pera.
Na…
kapag sapat na, ay kayang bumili ng panibagong buhay.
Ng isa pang kasinungalingan.
Halimbawa, kailan mo huling tinanong ang sarili mo
kung bakit sobrang kinamumuhian ang target mo?
Buti nang walang alam.
Ang kalupitan ng isang tao ay pragmatismo ng iba.
Isang mangangaso ang nagpunta sa gubat at nakita itong oso.
Pinakamalaking nakita niya.
Itinutok niya ang rifle at ipinutok.
Bumagsak ang oso, agad itong pinuntahan ng mangangaso.
Pero walang kahit ano doon. Walang oso, walang sirang sanga, walang dugo.
At pagkatapos, bigla siyang inakbayan ng oso at sinabing,
"Nagpaputok ka."
"Pero sumablay ka,
kaya kakainin kita o,
at nasa iyo ang pagpapasya,
gagahasain kita."
Siyempre pa, buhay ang pinili ng mangangaso.
Kinabukasan,
bumalik sa gubat ang mangangaso
dala ang mas malaking baril, at nakita niya muli ang oso.
Itinutok niya, ipinutok, bumagsak ang oso. Sumugod ang mangangaso.
Walang bakas ng oso, hanggang sa ang oso ay nasa tabi niya
at nagsalita, "Alam mo na ang deal."
Kahihiyan ang sumunod.
Sunod na araw, bumalik ulit ang mangangaso dala naman ay bazooka.
Nakita niya ang oso, sinipat ito at pinaputukan.
Napaatras siya mula sa lakas ng bazooka,
at tumingala siya habang nahahawi ang usok,
at naroon ang oso, nakatayo habang nakahalukipkip ang braso.
At napakibit ang oso.
"Di ka naman talaga nandito para mangaso, di ba?"
Pwede naman itong hit-and-run, carjacking, o pagkabagok sa yelo.
Pero heto at nandito ka.
Kung sumigaw ako ngayon,
mamamatay pa rin ako.
Makakatakas ka.
Malamang.
Pero hindi ito malinis.
Bakit ka nakipagsapalaran?
Gusto kong makipag-usap.
Nakakataba ng puso, pero hindi.
Nandito ka dahil di mo mapigilan ang sarili mo.
Akala mo uupo ka lang sa tapat ko at panatag nang maghihintay.
Gaya noong isang araw, nang itutok mo ang sandata mo
at ikaw ay…
sumablay.
Paano ito nangyari?
Sa mahabang panahon na inihanda ko ang sarili ko,
hindi ako makapaniwala na darating ako sa puntong ito.
Kumusta kayo?
- Tapos na kami. Kunin n'yo na lahat. - Magaling.
Mayroon kaya silang ice cream, Carl?
Interesado ka ba sa dessert menu?
Hindi. Hindi, ayos lang.
Sundin ang plano.
Maghanda, wag magpadalos-dalos.
- Wag magtiwa… - Malapit na ba?
Kaunti pa?
Di man ako sang-ayon, pero sa may tabing ilog?
Grabe.
Ang isipin na huling mga minuto na ito ng buhay mo.
Di ko ito hihilingin kahit sa kaaway ko.
Na kung iisipin, sa oras na ito, ay ikaw.
Maaalala mo ang pag-uusap natin.
Oo.
Pag dumating na ang oras mo.
Hindi ang buhay mo ang maaalala mo, kundi ang sa akin.
Ito na siguro ang pinakamalapit kong magagawa para multuhin ka.
Patulong, pwede ba?
Huwag magtiwala kaninuman.
Ito ang kinakailangan
kung nais mong magtagumpay.
Mapanganib ang isang ito,
lalo't ang pagsusumikap na ginagawa ng pulisya
ay proporsyonal sa pinansiyal na estado ng biktima.
Buwisit.
IKAANIM NA KABANATA: CHICAGO / ANG KLIYENTE
Sa usapin ng kayamanan,
pag mas marami kang pera, mas mahirap na di ka mapansin ng iba.
Di rin nakatulong kung espesyal ang plaka mo.
PAGLALAKAD SIYAM NA MINUTO
Nakarating ka na sa destinasyon mo.
Sa tingin ko hindi siya si Mossad.
Alam kong hindi siya Mensa.
Good luck sa Wordle.
MEMBERSHIP OPTION: ISANG LINGGO
Wag mag-iiwan ng di tapos na trabaho, o anumang clue.
Paalam, North America.
Pakilagay ng pirma mo dito at dito.
Mabuti nang kumpleto ang lahat.
Magaling.
Opisyal nang sarado ang transaksyon natin,
ngayong nailipat na lahat sa Caribbean account mo.
Sana'y mapaglingkuran ka naming muli, Mr. Jefferson.
Mabanggit ko lang,
ikasisiya ng wealth management advisor namin na ilatag
ang iba pa naming investment oppotunity.
Interesante.
Uy, mga pare. Huwag dito.
Sige na, umalis na kayo. Salamat.
Heto na.
May Browning. Smith & Wesson. Colt.
Kung wala dito ang gusto mo, pwede kong kunin.
Ano'ng gusto mo, pare? .380?
Gusto ni James Bond.
E, kung ito kaya? Pamatay na trenta'y otso?
Nandiyan din ang Desert Eagle, kung naghahanap ka ng pampabagsak ng elk.
Mukhang alam mong humawak ng Glock sub-compact.
At may sariling silencer. Galing, pare.
- Gusto kita. Kalahati na lang sa sunod. - Ayos na ito.
- Gusto mo bala? - Hindi, salamat.
Walang bala.
Welcome, Mr. Hartley.
Unang beses mo sa amin. Mag-enjoy ka sa workout mo.
Bagong-bago.
Pare, pasensiya na.
Hindi 'yan kabaliwan.
Kundi magmaneho ng 144 km one way papasok sa trabaho.
Tama.
Tapos sasabihin, "Letse, ayoko nito. Ayokong gawin ito."
Tapos kinabukasan, magmamaneho ulit papasok sa trabaho.
Tama ka naman. Sinabi ko ito. Di ka nakikinig sa akin.
Sabi mo, "Clay, paano ang Bitcoin deal?" "Clay, ano ang short sell?"
At sinabi ko sa 'yo, at oo, nagustuhan mo.
- Pero di ka nakikinig. - Nakikinig ako.
- Ano'ng gagawin natin? - Ano, tara na.
Magtrabaho na tayo.
Parang sabi mo, "Mag-ladder intervals tayo."
Pero sabi ko, "Ano? Ayokong gawin iyon."
NAKOPYA NA!
Magpaplano pa ba ako paano makapasok kung may Postmates naman?
Matindi ang seguridad sa lahat
maliban pag gusto ng bilyonaryo ng densuke na pakwan.
Ikaw ang pakay nila at di sila mag-iiwan ng saksi.
Takot na takot ako, takot na baka may masabi ako.
Di ko sila kilala, ayaw ko ring malaman kung sino ka.
Kapag pumalpak ang isang tao, awtomatiko ang kahihinatnan niya.
- Siguro nga nagmamakaawa ako. - Maling bahay pinili mo, gago.
Nang itutok mo ang sandata mo at ikaw ay sumablay.
Pag nakita ko mga mata niya,
malalaman ko kung ano ang mangyayari.
Baka may naaangkop na pambalanse sa buwis.
Umaasa ako na gagawin mo lahat ng makakaya mo.
Uy!
Hindi ako madidismaya sa iyo.
Kundi sa sarili ko at sa iba pa na hindi ka agad pinalitan.
Sino'ng…
Paano ka…
Sige.
Ako'y…
Tawagan kita ulit, Marvin.
Mamaya na lang, Marv.
Ibababa ko na.
Ako'y…
Para walang mapraning.
Hindi ko napansin ang…
Makikinig na ako.
Ligtas na gusali, ha? Maliit ang Christmas bonus ngayong taon.
Ako'y…
Hindi ako nagtatago ng pera dito.
Pero pwede akong magpa-deliver. Hindi?
Sige, ano ba talagang maipaglilingkod ko sa 'yo?
Ipinapakita ko kung gaano ka kadaling mapuntahan, Mr. Claybourne.
At para itanong, may problema ba tayong dalawa?
Tayo… Ano? Problema?
Wala, siyempre wala.
Dapat ko bang malaman kung sino ka?
Kasi malabo na memorya ko pagdating sa mga pangalan at mukha.
Okay.
May address.
Sa 3 Rue du Grev…
Hindi ko pa rin…
Teka.
Ikaw.
Hindi ko naisip.
Pakiusap, pakinggan mo ako.
Una, wala tayong problema.
Wala akong sama ng loob tungkol sa anumang nangyari,
o hindi nangyari.
Lilinawin ko sa 'yong mabuti.
Pagkatapos ng insidente,
nakatanggap ako ng tawag.
Hindi raw nangyari ayon sa plano ang mga bagay-bagay.
Ang sagot ko ay, "Wala namang perpekto."
Inaamin ko, tinanong ko, ano ang karaniwang ginagawa sa ganitong sitwasyon.
At sinabi nila, ng abogado, si Hedges,
na sa bihirang pagkakataon na ito,
baka gusto kong humingi ng insurance
para di ito bumalik sa akin.
Naisip ko noon, "Bakit ito naging pananagutan ko?"
Ibig kong sabihin, sana maunawaan mo…
Bago lang ako sa ganitong gawain.
Lugi ako sa ibinayad, kaya, siyempre, ayoko ng anumang babalik sa akin.
Kaya nagkasundo kami na sa dagdag na 150K,
pwedeng linisin ang kalat.
Literal nilang sinabi, "Maglinis sa aisle three."
Sa kaniya mismo nanggaling.
Kaya siniguro kong sapat ang escrow,
at di na 'yon muling inisip pa.
Hanggang sa…
Ang sinasabi ko lang, at di ko lubos na maipapaliwanag,
wala akong problema sa 'yo.
Wala.
Sa pagkakaalam ko,
ayos tayo.
Nagtataka lang ako.
Pinasok ko ang bahay mo
sa kalagitnaan ng gabi na may dalang silencer,
at wala kang ideya kung bakit ako nandito.
Sakaling bumalik ako,
lalagyan ko ng radioactive na butil ang paborito mong tasa.
Isang mabagal na kamatayan mula sa masakit na pagkabulok ng mukha.
O isang trahedya ng maling paghakbang sa elevator ng penthouse mo.
Pero ipinapangako ko,
hahanap ako ng aakma sa 'yo.
EPILOGO: DOMINICAN REPUBLIC
Ang paghahangad ng seguridad.
Ito'y mapanganib na hangarin.
Ang tadhana ay isang placebo.
Ang tanging landas ng buhay, ay iyong tinahak mo na.
Kung, sa maikling panahon na ibinigay sa atin,
hindi mo ito matanggap,
baka hindi ka isa sa iilan.
Baka kagaya mo lang ako.
Isa sa nakararami.
Tagapagsalin ng Subtitle: Mildred Matematico